
Onte venres foi un día dos que contan; tuvemos na inauguración da exposición de un auténtico artísta de este século. Celso Dourado:
- O cuadro ten que ser coma unha ostia que che dia nos dentes.
- Se quixera vivir de esto pintaría floreros e praias.
- Os meus cuadros sei que non son pa poñer n'un comedor ou no pasillo.
- E moito mais facil facer unha cara enteira que rompela por a mitá e xuntala con alambres.
- As cordas tan sempre presentes e sempre tensas; son un gran recurso para xuntar, unir, colgar, pero sempre tensas, en tensión.
- ¡¡ RESISTENCIA !!
- Non teño maus para chocalas, pero eso dame a oportunidade de abrazar e bicar.
- A nena (T) con esa frase que dixo vexo que colleu a idea, o cuadro deulle esa ostia.
Na cea tuvo todo perfecto e logo compartimos con Calabazote, Luaces, Javier, Antonio Veiga e A; mais o resto de coñecidos da época de instituto e outros novos que enchen o panorama actual de esta terra nos tempos que corren.
Espero que se anime moita xente a ir velo e sexa unha exposición que deixe marca na ciudade, e na pintura de este pais.
Boa tarde.


No hay comentarios:
Publicar un comentario