Ir al contenido principal

A libertade e ó cabicorno, a vida.-

    Traigo hoxe outro texto de meu amigo Furón, publícoo porque me parece moi bonita e me da pena  deixalo en unha carpetiña gardado sin compartir.

----oOo----

O cabicorno.-

"Aquela veiga, non era moito do seu agrado. Ainda que esta tiña unha herba xugosa e fresca, por mor que o prado pasaba dende primeira hora da tarde  ensobrecido.


Non lle gustaba, porque era costento e camiñaba por él con dificultade. Facíaselle unha tortura, mudar de un lado pa o outro. Polo fondo, había unhas maceiras que daban unhas mazás pequenas pero sabrosas. Os seus donos, non as apañaban, ela podía comelas sen temor. O malo era ter que baixar o fondo do prado con aquel demo de cabicorno...


¿Por qué a ela? As súas compañeiras estaban todas ceibas. Pero ela tiña aquel demo que a torturaba sen piedade. Ansiaba, ter a liberdade de poder cambiar o paso, poder moverse, deitarse e levantarse sen ter que acompasar incesantemente os seus membros. Aquilo supoñía un suplicio...


Ansiaba desfacerse d'aquel demo... ¿por qué lle puxeran a ela ese torturador  cabicorno?


O outro día, o pé da cancela da veiga, puido observar unha cousa curiosa: a seguinte estaca despois da cancela, tiña unha lata a modo de reforzo. A mesma, estaba enferruxada e medio solta de unha veira. Cando fixo o xesto pa erguerse, a corda quedou enganchada na lata. Volveu tirar, ca cabeza e notou como se esfiañaba.


Coma se dun resorte, descoñecido pa ela, lle dera o impulso comezou un rítmico e acompasado movemento de cabeza e pata, alo despois de uns minutos de frenético exercicio...¡O cabicorno partiu!


Moi lentamente comezou a erguer a cabeza disfrutando do momento, podía o movela sen ter que acompañala c'a pata. Deu unhos pasos vacilantes e, por fin, xa era libre. Votou toda a maña recoñecendo de novo o prado. Desde esa nova perspectiva que lle daba poder andar sen sufrir. Para arriba, para abaixo, para un lado para o outro, pas mazas, pas follas do millo do leiro da riba. Andúvoo todo, as veces cun pequeno trote que ha facía disfrutar enormemente.


Nos seus paseos foise decatando dunha cousa: había unhos alambres de picos que rodeaban toda a veiga.


Ollando pa eles pensou:


“A vida está chea de cabicornos...”


(Publicado aquí con o consentimento do autor.)


----oOo----




Acabicornar: Suxeitar cunha corda a pata dianteira dunha vaca ó corno ou ó pescozo para que non escape.




Boas noites.


Maismar.
39906

Comentarios

AnA ha dicho que…
ImpresionanTe; e éste un relato que amosa a RESILIENCIA, esa facultade de animais e humanos (neste caso púxose o exemplo dunha vaca ) de afrontar a adversidade e sobreporse ós contratempos, obstáculos e situacións de adversidade ( situacións adversas, temas que nos provocan estress, preocupacións….) que nalgún intre se presentan día a día nas nosas vidas; na vida de tod@s. Pero…por ser adversas estas situacións non sempre hai que velas como algo contradictorio, senón que o feito de sobreporse a elas e superalas, tamén nos fortalece.

Noraboa ós dous, a descrición é perfecta, o relato como xa dixen ó comezo. Aínda o meu corazón non late ó ritmo acompasado que debería despois de lelo... Sentireime identificada?.

Una forte aperta!!!. ;-)

Entradas populares de este blog

Diploma a la Convivencia a T.-

Ayer a T le concedieron en su clase el Diploma a la  Convivencia por saber convivir impecablemente entre todos sus compañeros. ¡¡ME ENCANTA!!. Creo que es el mejor reconocimiento que puede tener, no solo un alumno, sino cualquier persona en esta sociedad crispada y llena de prejuicios. Es  el mensaje de confianza que hace que cualquier padre o madre puede tener de esa persona a la que has querido dedicar tu vida y lo mejor de tu  tiempo y, sabes, que eso es lo que debes de seguir haciendo. No sabía que existía esa condecoración, si condecoración, por que me parece muy importante; mucho más que la mejor de las calificaciones en cualquier asignatura que es lo que solemos exigir por vivir en este mundo de compety.  Realmente la calificación que a cualquier padre y madre le gusta saber de su hijo es esta:  es saber que detrás del notable de mates o del bien de Lingua e sobresaliente de Plástica o del  Notable general, hay algo más grande que se está formando: una persona, y e…

De inspección `por la V Portomarín trophy.-

Este sábado tocaba la inspección a un track que ya es un clásico: la Portomarín Trophy; y ya es la quinta Trophy.




Bajo el lema "NON SE PODE DEIXAR A UN AVO SOIO NO MONTE" emprendimos con puntualidad inglesa la enésima revisión a un elaborado track que ya llegó a unos niveles de montabike de reviravueltas, caminos deantergosagrobike,corredoiras vellas, sendero artificial, lanzaderas al vacío, cruce de arroyos, paso de viejos puentes y un largo etc de otras genialidades que están empezando a ser difíciles de superar en el  acogedor entorno de las tierras Portomaricenses en plena Ribeira Sacra Lucense. Todas ellas con sus nombres y apellidos.




Por ello este año el equipo LA MONA BTT con su genio al frente ha decidido perfeccionar y mantener la ruta ya conocida en la anterior edición por su magnífica realización, además sabemos que hay zonas que te quedaron sin ... ¿superar?


Al final de la ruta estrenamos el  nuevo espacio del Mirador con un exquisito menú regado con buenos caldos…

Ave fénix.-

A ave fénix, en grego phoenikopteros, é un paxaro mitolóxico do tamaño dunha aguia, con plumas de cores vermello, alaranxado, azul e amarelo incandescente, que se consumía polo lume cada cincocentos anos, para enseguida renacer de entre as súas propias cinzas. A nova ave recollía entón o cadáver da súa proxenitora, introducíao nun tronco de mirra baleirado e voaba con el cara a Heliópolis, a cidade do sol no sur de Exipto, onde os sacerdotes ofrecían aqueles restos ao deus do Sol. Phoenikopteros significa tambien 'ave de cor púrpura'. Nos nosos días, cando unha persoa ou unha institución que están moi decaídas rexorden súbitamente, adóitase dicir que «renacen das súas cinzas como a ave Fénix».

A mitoloxía grega e apaisoante e debémoslle hasta os orixes da Historia e de moitas historias.

Boa tarde.
15583