miércoles, 17 de febrero de 2010

Ave fénix.-

A ave fénix, en grego phoenikopteros, é un paxaro mitolóxico do tamaño dunha aguia, con plumas de cores vermello, alaranxado, azul e amarelo incandescente, que se consumía polo lume cada cincocentos anos, para enseguida renacer de entre as súas propias cinzas. A nova ave recollía entón o cadáver da súa proxenitora, introducíao nun tronco de mirra baleirado e voaba con el cara a Heliópolis, a cidade do sol no sur de Exipto, onde os sacerdotes ofrecían aqueles restos ao deus do Sol. Phoenikopteros significa tambien 'ave de cor púrpura'. Nos nosos días, cando unha persoa ou unha institución que están moi decaídas rexorden súbitamente, adóitase dicir que «renacen das súas cinzas como a ave Fénix».

A mitoloxía grega e apaisoante e debémoslle hasta os orixes da Historia e de moitas historias.

Boa tarde.
15583

Marcha Foz 2.010.-

Se empeñan en ganarle al sol.-

Una joya, ¡que bonito!.



Gracias Pedro, Fonsuko, y a los creadores ...

Bo día.
15500

martes, 16 de febrero de 2010

La vida en 4 botellas.-

La vida también se puede resumir en 4 botellas:



Mierda ... ¡ya vamos por la tercera!

Gracias Nacho.

Bo día.

viernes, 12 de febrero de 2010

V Burela mtb .- El día que te debían.-



Versión íntegra.
             También había llovido en semanas y días anteriores, los charcos eran enormes y los regueros de agua se sucedían por doquier, pero esto no te resultaba incómodo, es más, te agradaba caminar, chapotear y jugar en aquel escenario.
          Ese día había salido el sol temprano, tanto como tú que casi no le diste tiempo. Un desayuno rápido y ¡venga! a disfrutar de aquello que te encantaba en tu entorno preferido; además ¡era sábado! hoy las prisas eran por  aprovechar cada hora, cada minuto al máximo, en un día así no se podía desperdiciar ninguno. Habiais quedado, todo estaba preparado y todos dispuestos a darlo todo al máximo ¡¡comienza el juego!!.
         Tu atención centrada en ello al 100%, corres de un punto a  otro , te ríes, los charcos, el agua, el barro forman parte de la situación, de esos momentos, sin ellos la diversión sería mucho menor; ¡plash! otra vez te caes en aquel charco, corres con el agua escurriendo de tu pantalón, de la chaqueta y jersey, te da igual, estás comprometido en resolver aquel juego que tanto te hace disfrutar, y sin llegar a escurrir el agua ... ¡plash! otra vez, y otra más ...
todos lo estais pasando  como nunca. Juaquín "o cirillas" cuando corre junto al reguero grande parece un aspersor de purín, a Quilín o Pixín ya no se le distingue el color de los pantalones con el de la chaqueta, ahora ambos son marrón cagalera, eran azules y blanca.  Pepita a Pita tiene los pelos como estropajo y está toda pringosa (hoy no le dabas un abrazo ni aunque recuperara mates),  Kiko o toliko ya era la segunda vez que se le soltaba el zapato y le daba a Graciela miss lela, esta vez con más suerte, no le hizo herida, además no había tiempo para  tiritas, no se podía parar, te "limpiabas" con la manga y a seguir, todos iguales como de "uniforme"  y con el alma volando en aquel mundo creado por vosotros y adaptado por el agua; centrados, sin saberlo, en exprimir los minutos de aquellos momentos que parecían no tener fin,  unos y otros invadiais el aire de risas, gritos, miradas cómplices y caras manchadas de felicidad.
               De repente, el día se oscurece y el  cielo parece que se va a caer.

15408

   Sólo Pepito "O Erizo" que nunca jugaba se da tuenta, el resto seguiais metidos en aquel "imparable" momento pasión, ni os enterasteis de lo que caía del cielo hasta que oyes gritar tu nombre seguido de ...

- entra inmediatamente en casa!. Venga ahora mismo, pero ¿no ves lo que llueve?.- En ese momento te quedas quieto. ¡Dios noooooo!, ¡como se atrevían a poner fin a esto!; no sabes que decir, lo único que se tu ocurre:
- ... ¡pero si son cuatro gotas!
- Pasa  inmediatamente o ... ¿voy yo a por tí?.
           Ahí te das cuenta de que los otros ya se han ido, te has quedado solo y lo tienes que dejar todo, así comienzas a caminar y recogerte tú también.
        
 Pero este domingo 7 de Febrero de 2.010,  algunos años después de aquello, ¿no crees que alguien tenía que ayudarte a recuperar aquel apasionante día? o ... ¿ya no lo recordabas? ...

Boas noites.
15449

martes, 9 de febrero de 2010

TU TIENES EL RELOJ, YO TENGO EL TIEMPO

Esta estrevista nos la comentó el compañero Pepepower en una ruta a Castro de rei y castro de Villadonga en un receso de la marcha. Hoy la recibí en un Email de Vicente Lamas. Creo que es una joya para no perdérsela por el alto valor y contenido emocional que nos puede hacer, al menos, reflexionar.


Gracias Pepe, gracias Vicente por hacerme conocer esta joya.




Boas noites.


TU TIENES EL RELOJ, YO TENGO EL TIEMPO
entrevista realizada por VÍCTOR-M. AMELA a:
MOUSSA AG ASSARID,

No sé mi edad: nací en el desierto del Sahara, sin papeles...!
Nací en un campamento nómada tuareg entre Tombuctú y Gao, al norte de Mali. He sido pastor de los camellos, cabras, corderos y vacas de mi padre. Hoy estudio Gestión en la Universidad Montpellier. Estoy soltero. Defiendo a los pastores tuareg. Soy musulmán, sin fanatismo

- ¡Qué turbante tan hermoso...!

- Es una fina tela de algodón: permite tapar la cara en el desierto cuando se levanta arena, y a la vez seguir viendo y respirando a su través.


- Es de un azul bellísimo...

- A los tuareg nos llamaban los hombres azules por esto: la tela destiñe algo y nuestra piel toma tintes azulados...

- ¿Cómo elaboran ese intenso azul añil?

- Con una planta llamada índigo, mezclada con otros pigmentos naturales. El azul, para los tuareg, es el color del mundo.

- ¿Por qué?

- Es el color dominante: el del cielo, el techo de nuestra casa.

- ¿Quiénes son los tuareg?

- Tuareg significa "abandonados", porque somos un viejo pueblo nómada del desierto, solitario, orgulloso: "Señores del Desierto", nos llaman. Nuestra etnia es la amazigh (bereber), y nuestro alfabeto, el tifinagh.

- ¿Cuántos son?

- Unos tres millones, y la mayoría todavía nómadas. Pero la población decrece... "¡Hace falta que un pueblo desaparezca para que sepamos que existía!", denunciaba una vez un sabio: yo lucho por preservar este pueblo.

- ¿A qué se dedican?

- Pastoreamos rebaños de camellos, cabras, corderos, vacas y asnos en un reino de infinito y de silencio...

- ¿De verdad tan silencioso es el desierto?

- Si estás a solas en aquel silencio, oyes el latido de tu propio corazón. No hay mejor lugar para hallarse a uno mismo.

- ¿Qué recuerdos de su niñez en el desierto conserva con mayor nitidez?

- Me despierto con el sol. Ahí están las cabras de mi padre. Ellas nos dan leche y carne, nosotros las llevamos a donde hay agua y hierba... Así hizo mi bisabuelo, y mi abuelo, y mi padre... Y yo. ¡No había otra cosa en el mundo más que eso, y yo era muy feliz en él!

- ¿Sí? No parece muy estimulante. ..

- Mucho. A los siete años ya te dejan alejarte del campamento, para lo que te enseñan las cosas importantes: a olisquear el aire, escuchar, aguzar la vista, orientarte por el sol y las estrellas... Y a dejarte llevar por el camello, si te pierdes: te llevará a donde hay agua.

- Saber eso es valioso, sin duda...

- Allí todo es simple y profundo. Hay muy pocas cosas, ¡y cada una tiene enorme valor!

- Entonces este mundo y aquél son muy diferentes, ¿no?

- Allí, cada pequeña cosa proporciona felicidad. Cada roce es valioso. ¡Sentimos una enorme alegría por el simple hecho de tocarnos, de estar juntos! Allí nadie sueña con llegar a ser, ¡porque cada uno ya es!

- ¿Qué es lo que más le chocó en su primer viaje a Europa?

- Vi correr a la gente por el aeropuerto.. . ¡En el desierto sólo se corre si viene una tormenta de arena! Me asusté, claro...

- Sólo iban a buscar las maletas, ja, ja...

- Sí, era eso. También vi carteles de chicas desnudas: ¿por qué esa falta de respeto hacia la mujer?, me pregunté.... Después, en el hotel Ibis, vi el primer grifo de mi vida: vi correr el agua... y sentí ganas de llorar.

- Qué abundancia, qué derroche, ¿no?

- ¡Todos los días de mi vida habían consistido en buscar agua! Cuando veo las fuentes de adorno aquí y allá, aún sigo sintiendo dentro un dolor tan inmenso...

- ¿Tanto como eso?

- Sí. A principios de los 90 hubo una gran sequía, murieron los animales, caímos enfermos... Yo tendría unos doce años, y mi madre murió... ¡Ella lo era todo para mí! Me contaba historias y me enseñó a contarlas bien. Me enseñó a ser yo mismo.

- ¿Qué pasó con su familia?

- Convencí a mi padre de que me dejase ir a la escuela. Casi cada día yo caminaba quince kilómetros. Hasta que el maestro me dejó una cama para dormir, y una señora me daba de comer al pasar ante su casa... Entendí: mi madre estaba ayudándome...

- ¿De dónde salió esa pasión por la escuela?

- De que un par de años antes había pasado por el campamento el rally París-Dakar, y a una periodista se le cayó un libro de la mochila. Lo recogí y se lo di. Me lo regaló y me habló de aquel libro: El Principito. Y yo me prometí que un día sería capaz de leerlo...

- Y lo logró.

- Sí. Y así fue como logré una beca para estudiar en Francia.

- ¡Un tuareg en la universidad. ..!

- Ah, lo que más añoro aquí es la leche de camella... Y el fuego de leña. Y caminar descalzo sobre la arena cálida. Y las estrellas: allí las miramos cada noche, y cada estrella es distinta de otra, como es distinta cada cabra... Aquí, por la noche, miráis la tele.


- Sí... ¿Qué es lo que peor le parece de aquí?

- Tenéis de todo, pero no os basta. Os quejáis. ¡En Francia se pasan la vida quejándose! Os encadenáis de por vida a un banco, y hay ansia de poseer, frenesí, prisa... En el desierto no hay atascos, ¿y sabe por qué? ¡Porque allí nadie quiere adelantar a nadie!


- Reláteme un momento de felicidad intensa en su lejano desierto.

- Es cada día, dos horas antes de la puesta del sol: baja el calor, y el frío no ha llegado, y hombres y animales regresan lentamente al campamento y sus perfiles se recortan en un cielo rosa, azul, rojo, amarillo, verde...

- Fascinante, desde luego...

- Es un momento mágico... Entramos todos en la tienda y hervimos té. Sentados, en silencio, escuchamos el hervor... La calma nos invade a todos: los latidos del corazón se acompasan al pot-pot del hervor..


- Qué paz...


- Aquí tenéis reloj, allí tenemos tiempo.
15280

sábado, 6 de febrero de 2010

Calendario Gallego BTT 2.010 Definitivo.-

XANEIRO
10 17º CAMIÑO DO REQUESON A LAMPREA
31 7ª MARCHA DA ROSQUILLA PICARAÑA

FEBREIRO

5º MARCHA BTT DE BURELA BURELA
21 3ª RUTA BTT BISPO SANTO-PICO DA LEBRE FOZ
28 3ª PEDALADA ARTABRA RIAZOR

MARZO
07 3ª MARCHA BTT PEÑA CICLISTA LAR GRAFICAS LAR
21 PEDALADA POPULAR MONTES DE VIGO RP3

ABRIL
11 9ª MARCHA BTT FARO DE BUDIÑO A FORNA
18 1ª MARCHA BTT O.E.A. CONCELLO DE BRION OS ESFOLA ARROS
25 13ª SUBIDA AO MONDIGO EO

MAIO
09 MARCHA MONTE ALOIA MTB ALOIA
15 9ª MARCHA CICLOTURISTA PORTO DO SON SONBIKER 

16 14ª RUTA DO SALMON BIKESTRADA
22 11ª MARCHA CASTRO BARBUDO CASTRO BARBUDO
23 MARCHA BTT – CONCELLO DE MOS OSCAR PEREIRO
30 6ª MARCHA CRUCEIRO DE COVELO PICARAÑA



XUÑO
05 8ª MARCHA BTT COSTA DA MORTE MONTENEME 

13 4ª RUTA BTT ENTRE DUAS RIAS Ares y Mugardos
13 MTB ACOJONANTE - Toral de los Vados
13 1ª MARCHA BICIOSA (TUI-VIGO-TUI) BICIOSOS-RIAS BAIXAS 
26  MONTEMPLARIA -  El Bierzo
27 5ª RUTA BTT A FERROLTERRA FERROL

XULLO
18 3ª RUTA DEL AGUA BTT CAIMANES BETANZOS

AGOSTO
07 1º DESAFIO BTT DO C.C. BURELA BURELA
22 II CIRCUITO BTT – 12 HORAS CARBALLO CARBALLO
 

SEPTEMBRO
07 2ª SUBIDA EN BTT ALTO DO PEDROUZO FERROL
12 9ª RUTA RAPA DAS BESTAS BIKESTRADA
19 2ª MARCHA BTT POLAS CABECEIRAS DOS ANLLONS LARACHA EN DUAS RODAS
26 11ª MARCHA CICLOTURISTA EN BTT – SAN FROILAN CORRECAMIÑOS

OUTUBRO

03 6ª RUTA A LALIN EN BTT ALAMBIKE
10 VIII SUBIDA Ó MONSEIVANE - CCVILALBA ASPONTES
17 3ª MARCHA RAIÑA ARAGANTA – SALCEDA DE CASELAS ARAGONTA
24 6ª MARCHA TERRA DAS MARIÑAS CAMBRE

NOVEMBRO

21 5ª MARCHA BTT CONCELLO DE NIGRAN VAL MIÑOR
28 19ª MARCHA DA LLOTA GUARDES


Xentileza de Cicloaspontes. 


Boas noites.


Calendario da federación gallega unificado de su web. Actualizado con todas. (Para Btt buscar CICLOTURISMO BTT)



15166

jueves, 4 de febrero de 2010

Panorámix on board,-


O venerable druída da aldea, recolle herbas e prepara pociones máxicas. O seu maior triunfo é o brebaje que dá forza sobrehumana ao consumidor. Pero Panorámix ten moitas outras receitas en reserva...
O druída é un ser entrañable, aínda que ás veces pode ter mal xenio (A Odisea de Astérix) ou mesmo volverse un pouco tolo (O Combate dos Xefes).
Loxicamente é protagonista en todas e cada unha das aventuras, pois sen el non hai poción.
Aínda que nalgunha toma un protagonismo maior, como en Astérix o Galo, Astérix e os Godos, Astérix e Cleopatra, O Adiviño ou O Mal Grolo de Obélix.
É curioso pero a primeira vez que proba a súa propia poción é na Gran Gabia. Ten o seu coranzoncito e é capaz de encomiar certas belezas (Astérix e Cleopatra) ou de recriminar aos que se comportan como nenos (Obélix).
Ten moitos amigos, pero ten un especial.
Coido que pode ser un bo persoaxe de compañía on board en futuras marchas, rutas e aventuras.


Boas noites.
 15130

V Sinfonía de Burela.




V Sinfonía de Burela.- Un recorrido que incita a hacerla a ritmo de cumbia y a la limón de principio a fin. En la primera hora de recorrido el promedio me hacía desconfiar hasta de la covertura del GPS; pero, el final, mirando otros aparatos se desvanecía tal desconfianza y me alegró ver el dato final. Es para disfrutar el 100% y permite llevar un ritmo alegre en su mayor parte. Las sorpresas de ruta, buenas y malas, también se van a ir sucediendo hasta el final. Hay tramos tremendamente enxebres, sendas de corzos y jabalís, que los ilustres están delucidando si maquillarlos o dejarlos como se presentaron a los primeros exploradores; se decida lo que se decida queda servida otra gran ruta del CCB que ya empezó a sonar.



Enlace en foromtb.

Meteo:
Boas noites.
15112

martes, 2 de febrero de 2010

As Candeas.- Virgen de la Candelaria.

"Cuando La Candelaria plora, el invierno es fora; cuando ni plora ni hace viento, el invierno es dentro, y cuando ríe, quiere venire"

A la Virgen de Las Candelas se la relaciona siempre con la luz, por eso la candela o la vela está cargada de simbolismo. Pero también es una imagen vinculada a la climatología por esto se dice que si el día de las Candelas es lluvioso se preveé que el tiempo en los próximos meses vendrá bueno y el invierno estaría finalizado. En cambio si ese día hace bueno el invierno continúa.  Hoy hace sol.


Bo día.
14960

domingo, 31 de enero de 2010

As penas das Rodas; más rodas que ...

14 SanFernando Gate 14:  Agpardo, Orbeatis, Xabi67, Carraboi, Tito,  AlexLamela, Alex030297, LagartoBerto, Zalozzr600, Bajadolo, Agus Team, TreckViveiro y Vicentelles.

Fecha: Domingo, 31 Enero
Ruta: A Pena das Rodas.
By: Xabi67, Agpardo, Butelobike &; Don dailama .
Tiempo: 3:40
Recorrido: 50 Kms
Media: 14 Km/h.

Ruta prevista.- Difiere en un corto tramo con la realizada hoy.


En ruta:

El terreno estaba perfecto para una ruta de este estilo en esta época del año, nada de polvo; de ahí la gran afluencia. La profundidad de los charcos era badeable salvo uno, el único, que provocó un escorpión a la Specialize del presi saliendo este haciendo el supermán durante los segundos que tardó en cruzar casi todo el charco, casi todo...; el resto viendo el éxito del vuelo sin motor optó por bordearlo. La ruta trajo pocos incidentes salvo la vuelta por vías rápidas de aquellos que tenían más prisa y algún pinchazo que se autoreparó. La llegada del grupo que la recorrió por completo fué a las 14:05 al alto de Garabolos.
No se puede ocultar que esta ruta fué una preparatoria de la labor de equipo que se hará el próximo domingo en Burela. Creo que el club va a conseguir un alto nivel sobre  agua a pesar de no poder contar con los entrenados hoy en “flying on puddle"; Ella nos acompañaba de forma tan suave e intermitente que no provocó ni comentarios en el grupo; la de arriba hoy no molestó.


La ruta:

Conocía otro trazado hacia las famosa Pena con otra llegada al area recreativa. La que hicimos hoy me ha gustado mucho en su primera parte y a medida que va ganando rapidez lo paga en estética hasta que se llega a Ombreiro, antes de este hoy Agpardo le añadió un tramo de camino. A partir de aquí  recupera encanto tomando la ya clásica subida por la senda de Vicente que nos deja en el mismo Garabolos. En resumen, una bonita ruta, muy muy rápida y con la común característica que se puede aplicar a todas: mejorable; labor que depende de los 14 de hoy y del resto que no estuvieron.


Frase del día:


 No es de hoy, pero me enteré en esta ruta de ella, lo que me pude reir. Fué pronunciada el domingo anterior entre dos decanos del mtb de esta ciudad cargados de sorna y muy buen humor ante cualquier incidente de ruta:

-Mira, mira pa ahí como flota o chaval.

Creo que les faltaba espacio físico entre a silbeira para partise de risa; yo me los imaginaba cuando me lo comentaban. ¡No se pierden un detalle!.



Boa tarde.
 Escrito el Domingo 31 Enero 2010 19:00.
 

14876

Prohibida.-

3 GalizaEndurerosRadiKales 3: Orbeatis y Butelobike.

Día: Sábado, 30 Xaneiro
Ruta: Prohibida.
By: Butelobike.
Tempo: 4 Horas
Recorrido: 20 Kms (Escasos)

En ruta:
Endureros e pouco … mi madriña por donde nos meteu este home; muito nos acordamos de
Tumbamuros o que se iba reir con Butelobike salindo e entrando dos furados por onde nos levou. Non vin nada igual para poder facer unha comparanza do recorrido (¿fixache-te no promedio tempo/klm?).

Desestimada a ruta prevista para plantearmos crear unha maís agresiva por a cercana zona de Penarrubia empezamos a baixada por o Lobo encarando o sendero Feo todo en pendiente entre xestas con bo firme pero que tira de impulso e equilibrio. Foi elexindo, este tracer natural, subidas pechas e baixadas rabiosas, algunhas de pensar trazada, outras de millor non pensar. Collemos por a Agresiva, e mentres se podía ibamos-lle dando voltas o facer unha senda xuntando as terrazas do terreo que nos rodeaba; queríamos algo parecido a Senda do Demonio, a Puta Parió ou  similar a esas "endiabladas" que  teñen as Xentes do Bierzo. Cando chegamos o final da que baixábamos vemos un sendeiro en plena ladeira do monte trazado, como casi todos os de esa zona, por os endureros de moto; con gran alegría a "algún" se lle ocurre preguntar:

-¿Vemos a onde vai? Dende o pico do balado e non vendo ainda o peor do trazado.
-Perfecto.-Responde "outro".
-¿Por ahí arriba ...?.- Pregunta inocentemente Orbeatis.

Pois sin mais voltas con as bicicletas o lombo franqueamos o primeiro ascenso. Non sabíamos onde nos tábamos metendo … a partir de ahí sin baixar o “petate” comenzamos a trochar por os sendeiros das motos que xunguen as terrazas; obviamente eles nin se plantean esta “chifladura” de remontar o sendeiro o revés. Pero o peor era que a maioría de as veces tíñamos que parar, e non por cansancio, se non por a cómica situación que provocaba, para xente “sensata”, o implanteable ascenso, vamos nin pa os senderistas mais avezados. O gran descubremento foi o realizado por BBk o conseguir enclavar a Treck na mochila e así poder usar as duas mais para trepar; creo que hai fotos do memorable momento do explorador.

O deixar aquela malleira continuamos recorrido por descenso radical que obligaba a tomalo con moito xeito para enlazar a través de sendeiros inéditos o Arrollo Pilón con o Spilver e finalmente o Pecado abandonando Ombreiro por a subida mítica das Ovellas deixandonos xusto en Garabolos, ou cerca.



A ruta: 

Un idílico trazado por a zona de Penarrubia unindo sendas con subidas pechas e baixadas agresivas. Deixámolo como “O prohibido” porque percorre zonas que e millor ir con quen as coñece; se non parecen tan imposibles como prohibidas. Non publicaremos track esta vez, pero si os íntimos queren xa saben, no hay problema por mandalo por Email; pero ollo: e peligroso eh!.


Frase do día:

Cando levábamos un bo pedazo arañando, con as bicis as costas, por os sendeiros que unen as terrazas :

Orbeatis: Eu engrasei ben hoxe a bicicleta, pero non sei pa qué...


Outro gran día memorable que tardaremos en esquencer ou, tal vez, non esquenzamos nunca por que foi un día que conta.

Boa tarde.

viernes, 29 de enero de 2010

Salida Sábado 30Ene por la mañana.-

Ruta prevista para mañana:

Salida: Puerta de S. Fernando.
Hora salida: 9.30 A.M.
Hora llegada: 13:55 S.D.Q.
Ruta: Pena das Rodas
By: Xavi67




Su comentario:
" Ruta muy similar a otra colgada anteriormente, donde se prometía mejorar. En esta le pulimos unos pocos kms. de asfalto gracias a los conocimientos de Don d´ai lama y de Butelobike, que con su aportación, creo que es una ruta bastante bonita."

Meteo:


Boas noites.
14.000

miércoles, 27 de enero de 2010

Inteligencia femenina.- La frase.


  
 Le dice un hombre a su mujer:

- A que no eres lo suficientemente lista como para decirme algo que sea capaz de alegrarme y entristecerme a la vez.

 A lo que ella responde:

- "De tu grupo de amigos el que la tiene más grande eres tú". 




Boas noites.

martes, 26 de enero de 2010

Teixeiro Hiperspacio.-




4 Chanqueiros 4:  Albarro, Bajadolo y Butelobike.

Ruta: Teixeiro Hiperspacio. En wikiloc (enlace)


By: Albarro.

          Estábamos en la Chanca alguien pulsó botón HIPERSPACIO y salimos de la ciudad por el puente de la Chanca dirección al antiguo cuartel de las Coes por el camino de Santiago; en un rato la francesita al ver que su piloto en los primeros 30 min. había perdido el conocimiento ya exahusto activó:

piloto manual: no operativo
piloto automático: control total
modo: 3 all block
sistema de energía: sólo solar

el Orejón marcaba, llevaba el rumbo y dirección con las funciones:

temporizador :activo hasta fin de trayecto.
rumbo: persecución modo on, only.
alarma de piloto manual: al llegar a destino



Así que yo de la ruta no me enteré; cuando miré por la escotilla derecha vi a una na´vi rubia de pantalón ajustado apoyada en una farola mirando a a tres tipos, parecían astronautas, empujando un vehículo similar a un coche de color brillante y ruedas muy llamativas, oí una voz desde otra nave que me seguía a gran velocidad que decía:

-¡¡non encende ou!!; empuxai, carallo, empuxai.

por megafonía la nave de delante apuntó:

-encendíalle eu a rubia.


En estos momentos sonó una alarma desperté y comencé a pedalear; vi los datos del navegador y aún no me los creo. No sé nada más al final salimos 4 y llegamos tres juntos, otro no sé donde quedó; ¿en el hiperespacio?.


Boas noites.
13900

Camiño Inverno. Día 1.

  Sinopsis:  Camiño de Inverno.-  Ponferrada - Compostela. En catro días transcúrre porque 5 provincias e 2 comunidades en un trazado sufici...