Mostrando entradas con la etiqueta Tu. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Tu. Mostrar todas las entradas

miércoles, 12 de octubre de 2011

Sociedad condenada.-

"Cuando advierta que para producir necesita obtener autorización de quienes no producen nada; cuando compruebe que el dinero fluye hacia quienes trafican no bienes, sino favores; cuando perciba que muchos se hacen ricos por el soborno y por influencias más que por el trabajo, y que las leyes no lo protegen contra ellos sino, por el contrario, son ellos los que están protegidos contra usted; cuando repare que la corrupción es recompensada y la honradez se convierte en un autosacrificio, entonces podrá afirmar, sin temor a equivocarse, que su sociedad está condenada."  La Revelión del Atlas (1956) - Ayn Rand seudónimo de Alissa Zinovievna Rosenbaum  (1905 - 1982)


-----oOo-----




Por lo visto todos los indicios apuntan a que ya estamos en ella: una sociedad condenada. Es abrumador, triste y desmoralizador. 
_
   Ahora que esto está asumido algunas dudas son:


- ¿cuanto tiempo permaneceremos en ella?
- ¿cuales serán las soluciones para salir?  


El cambio social es necesario, las cúpulas corruptas y atrofiadas tienen que ser sustituidas por nuevas gentes con la honradez como valor inamovible e inexcusable. Personas inteligentes y cultas de conciencia limpia que conocen y saben que su valía es muchísimo mayor que el importe de cualquier soborno.


         Existen estas personas Los nuevos mecanismos sociales están en marcha. No será fácil pero queda esperanza. 




Boas noites.


Maismar.
39525


PD: Miguel: gracias por tus correos indignados, seguimos atentos.

jueves, 29 de septiembre de 2011

Cansado de luchar… fundidos.-

              Hasta ahora siempre he publicado letras propias pero estas son de mi buen amigo Furón. Un relato para un compañero que tenemos en común; un marino de tierra adentro que navega mares entre fiordos. Ahora este marino está pasando por unha tormenta de olas bucólicas que nunca concibió tener tan cerca y que debe elegir entre disfrutarlas o sortearlas para no hundirse. La tormenta está ocurriendo  ahora.

Ahí va el mensaje que, en vez de enviar,  preferimos publicar; sabemos que él es asiduo a este sitio.

El barco es su libertad y él su capitán: ¿se lograrán salvar?



----oOo---

"Cansado de luchar…


El mar bate como un martillo de herrero en el yunque: cansino y constante ...

Devanas tu cerebro, buscando la manera de recuperar el control do tu barco…ese que nunca te abandonó, el mismo que sin rechistar, se atrevió a navegar por encima de los más grandes bajíos, el mismo que forma parte de los más gratos de tus recuerdos, el mismo que sirvió como vínculo entre el mar y tus amores…ahora él, es el que te necesita a ti.
 

Sabes que lo tienes que abandonar, no queda mas remedio, esta tormenta no es como otras.

¡Esta es definitiva! Lo sabéis los dos…

No puedes más, por tu cabeza pasan, como si de una moviola se tratase, los grandes momentos de felicidad que tuvieron como fondo, la calidez de su cubierta… Aferrado a su palo, te relajas y te fundes con tu barco en un solo ser. Derrotados, cansados y asimilando la nueva situación que se os plantea…aflojas la escota de la mayor…

 ¡Que felicidad!, 
 navegas al pairo, no sabes cuanto durará,  pero en estos momentos, sientes una placidez y un sosiego desconocidos para ti…

Supongo que será algo así lo que sientes con ella ...

 Larga todo y disfruta del momento, que dure lo que tenga que durar ¡que más da!

Nunca olvidaré las palabras de un gran amigo:



- a vida son segundos malos e bos; trátase de sumar segundos, e cantos mais sumes dos felices mellor.


Furón.
----oOo---


Muy bueno compañero me dejas impresionado;  sí señor,  bien traído todo el párrafo. Se lo publicaremos con tu permiso para  que él lo lea y lo relea para que busque ese mensaje. Que siga navegando el baerco y  su capitán que sume segundos para después contarlos cuando pase el ruido de los fuegos de palenque.

El compañero te agradecerá esas palabras pero es a él al que le  tocará tomar su decisión; el consejo es bueno.


Unha aperta escritor!!!


Maismar.
39035

PD: Este publicación nace de la necesidad de que obras que se podrían quedar guardadas en una carpeta virtual vean la luz y las podamos disfrutar todos. Lo que aquí queda es la esencia de unos mensajes intercambiados en momentos de menor o mayor lucided.

lunes, 12 de septiembre de 2011

¿Es un crimen?

Cando paso preto de tí; eu, ese ente casi descoñecido.




Bo día.
38617

PD: Boa recomendación Maniactool, moi boa, gracias.

viernes, 3 de diciembre de 2010

Mónica Bellucci.



¿Donde andará el hombre que mira y, a veces, admira a esta mujer?

¡Que mujer!,

¿quien no la admira al mirarla?


Boa tarde.

Maismar

jueves, 24 de junio de 2010

Diploma a la Convivencia a T.-


            Ayer a T le concedieron en su clase el Diploma a la  Convivencia por saber convivir impecablemente entre todos sus compañeros. ¡¡ME ENCANTA!!. Creo que es el mejor reconocimiento que puede tener, no solo un alumno, sino cualquier persona en esta sociedad crispada y llena de prejuicios. Es  el mensaje de confianza que hace que cualquier padre o madre puede tener de esa persona a la que has querido dedicar tu vida y lo mejor de tu  tiempo y, sabes, que eso es lo que debes de seguir haciendo. No sabía que existía esa condecoración, si condecoración, por que me parece muy importante; mucho más que la mejor de las calificaciones en cualquier asignatura que es lo que solemos exigir por vivir en este mundo de compety.  Realmente la calificación que a cualquier padre y madre le gusta saber de su hijo es esta:  es saber que detrás del notable de mates o del bien de Lingua e sobresaliente de Plástica o del  Notable general, hay algo más grande que se está formando: una persona, y en este caso una gran persona. Creo que es algo que en cualquier curriculun se debiera pedir; calificación en Convivencia, y vas tú y enseñarás:  Matricula de honor con diplomatura.

         La convivencia, que fácil y que difícil de mantener  en todo momento, sobre todo en este mundo que  hacemos estresante y  precipitado con absurdas prisas y  apuros; en donde es imposible estar conforme con todo el mundo. Saber ser abogada  hasta en las causas perdidas, sabiendo comprender y calmar al culpable y, algunas veces, haciéndole reconocer. Eso es ejemplar.

        También es cierto que si hay alguien en este mundo con derecho a ese premio es T, sin duda alguna.  Lo bien que sabe “capear” los temporales y las reprimendas que en momentos oportunos, pocos,  son necesarias  para corregir actitudes o hechos reprochables; mientras muchos se alterarían y protestarían echando más leña al fuego, ella sabe escuchar, digerir y aguardar ese tiempo necesario para que eso se asimile, todos nos tranquilicemos y vuelva la calma a bordo; luego continúa un  trato afable y  el carácter amigable y hostil que antes de la reprimenda, un carácter que la define.  En otras ocasiones  de crisis o tensión, en donde muchas y muchos, incluyo adultos, se pondrían histéricos e históricas ella mantiene una calma propia sólo de esa abuela tranquila que siempre sabe que, al final, todo sale bien; incluso en “situaciones al filo de lo imposible”, ¡que situaciones!, jajajja, pero que bien me lo paso con ella, jaajjaaja

         Quede aquí mi reconocimiento y admiración a T, esta persona con la que comparto los buenos momentos de mi vida. Este diploma, aunque para el año no se lo concedan en el cole, para mí  lo tendrá  por siempre. Que no lo pierda, cosa que confío que nunca ocurrirá. No cambies. Ah! En caso de no haber conseguido los objetivos que pusimos al principio de curso, por esto, habrías ganado igualmente esas vacaciones prometidas.


¡¡Enhorabuena diplomada!!!


Un bico de teu pai.

PD: Ah! Onte tamén, no escenario do teatro de Meira, vinte como no teu medio natural. Moi ben, perfecto!!!  Sigue así.

19780

miércoles, 19 de noviembre de 2008

Salida a Mosteiro do 30/10/08

Salida a Mosteiro do 30/10/08
======================


Pois sí, a salida a Mosteiro moi ben levada e traída. A nocturnidade moi agradable de disfrutable. Cando cheguei o asombro foi cando mirei a velocidade máxima; ¿imaxínaste a canto nos puñemos na última baixada larga?; buffff mais que unha mobilette.

Os tres: Kazajo1 e Butelo.

A caida foi por coinfiarme e intentar desplegar a manoplas do manillar sin parar. En un momento non sei como apretei o freno de diante e vinme no chan. A verdade e que ainda teño algunha marca na cara e as feridas do hombro non acaban de facer bostela para ir curando; tamén me doe un pouco. Ainda que na saida do domingo por a Mariña non sentin door e puiden rodar con normalidade.

( Poñoo oxe, pois no codo teño lixeirísimas molestias e así sei cando foi.)

Bo día.


----oOo-----

Consejos Sbl:

No es bueno quedarse recordando el pasado con tristeza, es mejor dar un paso sonriéndole a la vida
Ríe y el mundo reirá contigo, llora y sólo te mojarás la cara
La alegría es la manera de demostrarle a la vida que no puede con nosotros y es la mejor manera de achicar a la tristeza
Quien conversa con un rostro amable, llena de alegrías los corazones de los demás .

----oOo-----

Novo visor 2D VOR: http://volvooceanrace.geovoile.com/

----oOo-----

¿Que será do unicornio de xeo?

http://lyland-lyland.blogspot.com/2008/11/professional-ice-sculpture.html

martes, 11 de noviembre de 2008

Os dominios X de unha serea.



Vamos a tener que llamar a Horatio (C.S.I. Miami) y a su equipo que vengan con los Hummer, las rubias y los laboratorios para despejar el lugar que muestra esta mujer analizando el tipo de vegetación y el material dos croceiros. Pero ... ahora que lo pienso.... ¿que Horatio ni rubias de CSI ni na de na? Nosotros tenemos un agrónomo en plantilla y a Dondailama, que no es rubio, pero sabe más de cruceiros que Fernando Arribas. E ademais temos unha Navara, que ainda que nas cotas deféndese peor, subir sube mais que o Hummer.

Eu creo que nunca se ciclou por ahí, e non ten pinta de ser moi lonxe, non sei se Santiso con quad, tal vez ... Bueno, de todos modos, se nos prepara unha rutiña por eses sitios, ¿non taría mal non?.

SereaX: podías ir poniendo alguna fotito más o algún dato que nos ayude a buscarte ... aunque, según dices, te pareces mucho a los del Taller y a los S.Pedro Boys: sales una vez por semana.

Bo día.

martes, 4 de noviembre de 2008

La magia y la rueda.

Quote:
Originalmente publicado por Santiso Ver mensaje
Para esa peña de Sarria, Chantada y Lugo va esta fotito para estimular vuestra afición......



Bajadolo ponle unos airbag´s a la Lapierre.
+ VALE PREVENIR...

Ese es un montaje "feito na casa". Fíjate en el detalle que si la rotura de rueda fuera ciclando Dios míiiiiio ¡como hubiera quedado el disco; y claro la horquilla no estaría tan "limpita" ni nuevecita. Si es que os las menten todas .... ¡bendita inocencia pueril.!

----------oOo----------

Lugomáxico 2.008.-

Ayer Jorge Blass hizo las delicias de grandes y pequeños, hizo el arte de la magia. El de los aros el que más me gustó, que suavidad en la manipulación ... ¿a tí cual te gustó más?; ya sabes a quien le gustó el de la rosa ... ¿no?. Es normal, la mágia y el romanticismo unidos son explosivos.

Marí guarda el anillo que la próxima vez te queda en León, jajajajajaja

Bo día.
......
.....
....
...
..
.
Imágenes adjuntas

miércoles, 30 de julio de 2008

Maggie


Vamos Maggie, despierta,
tengo algo que decir:
llegó septiembre y creo
que me tengo que ir.

El curso ha empezado ya
y mis libros no sé donde están.

Oh Maggie, no es el mejor final,
pero sé que te repondrás
y que a mí me costará mucho más,
me has destrozado,
pero yo te quiero igual.

Pues si el sol te da en la cara,
deja ver tu verdadera edad,
pero esto nunca me ha importado,
esa es la verdad.

Rompiste mi cama en dos
y ahora tengo que decirte adiós.

Hay cuatro cosas que no podemos recuperar nunca más ....
- Una piedra después de haberla tirado.
- Una palabra después de haberla dicho.
- Una ocasión después de haberla perdido.
- El tiempo cuando ya ha pasado.

miércoles, 23 de julio de 2008

O teu son.


Siempre e un pracer escoitar a tua voz; ontes o destino quixo que o fixera por duas veces; foi un DOBLE PRACER que se prolongóu un rato mui longo despois de colgar o trevello. Cuando falamos algo bo ocorre. ¿Será algunha sinal; como un bo fario? Direicho oxe.

Un bico.

martes, 15 de julio de 2008

Podemos

Cando te ves a 15m. de altura sin mais apego a terra que un nudo e unha corda daste conta de que as cousas que che fan tocar o ceo son moi poucas, pero moi valiosas; as veces únicas.

Onte mandoume unha mensaxe; o peor e que llo contestei, coido que ten que seguir con a terapia cando eu contaba que o caso taba pechado. Bueno, todo sexa por o ben dos mais para que non sufra tanto. O que non sei ¿Como puido aguantar 15 días en silencio? ¿non dí que son un Ceo?.

¡Que pouco as entendo!

Bo día.

jueves, 10 de julio de 2008

Tu beso.


Ayer nos vimos. Me encantó tu suave beso, tan cálido e inocente que me hizo recordar tu fragilidad de hada blanca, eMpañada en la alEgría que desbordabas; efecto sólo comParable al envase de la Jean PAUl Gaultier que anuNciaba tu prESencia en aquel bar.

Te llamo.

Bo día KRN.

lunes, 23 de junio de 2008

jueves, 19 de junio de 2008

Búscame



Si amanece e non me encontras
no chores meu ben, non tarei moi leixos
búscame nas entrañas do monte
búscame na peña d'Altar
búscame na finca galea
búscame donde ti queiras
de noite sempre me encontrarás.

Escrito por M.C.B.

Gracias M.C.B.

jueves, 12 de junio de 2008

Sigues .....

Cuando creí que ya no estaba, que había desaparecido, ayer hubo "señales" de que seguía ahí; que importante es, sencillamente, saber que está. Creo que será la única para siempre aunque no lo pueda transmitir, por que si no ...

Gracias por dejarme saber que, al menos, sigues estando ahí.

Siempre serás tú, solo tu.

Camiño Inverno. Día 1.

  Sinopsis:  Camiño de Inverno.-  Ponferrada - Compostela. En catro días transcúrre porque 5 provincias e 2 comunidades en un trazado sufici...