Mostrando entradas con la etiqueta Frases. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Frases. Mostrar todas las entradas

sábado, 11 de agosto de 2018

De prospección da XIX Marcha San Froilan-

A Noite previa.-

Foto: Portobike.
    O venres, facendo un intermedio na habitual velada itinerante, Sin timbas nin esmorgas, fomos a despedida de os compañeiros que partían as 22.30 cara a Santiago iluminados por as Lágrimas de San Lorenzo, como popularmente se coñecen As Perseidas, e que coido que ninguén logrou ver pois todos eles son auténticos profesionais de peso lixeiro, cabeza entre manubrio e desenvolvemento atrancado. De feito xa na partida houbo algarabía e moito antes do Burgo xa recibían os primeiros aplausos dos seus fans incondicionais en formación de rosario da Aurora.
    En calquer caso mérito tuvo a empresa e concluila con éxito. Mención especial a  Marino e Portobike que ademais completaron o camiño de retorno imitando os antigos romeros a Compostela: vellos peregrinos.

Frase da noite.-

Lobillo: saudei a Esteban e pensei que abrazaba un difunto, todo ósos.


Convocatoria e convocados do Sábado.

A cita de David concurrimos Pablo e este escribano para facer a prospección do track virtual da próxima Marcha do San Froilán do Correcamiños que temos convocada para o Domingo 30 de Setembro. A compañía non podía ser millor para este tipo de rutas de exploración ou para calquer outra, pois eles reunen as millores condicions de concordia para un día así. Provistos de monturas como Dios manda: doble suspensión, bo recorrido e regulación adecuada conseguindo unha boa armonía disfrutando en todos os terreos que é do que se trata.

A ruta.-

O percorrido, ainda en secreto do clube, tou convencido que vai agradar os participantes pois transcurre por un entorno lucense antiquísimo, pouco habitual incluso para os nativos pois forma parte da prehistoria da comarca,  cerquiña de onde chegaron os suevos (Siglo V) que logo se integraron con o reino visigodo e con algunha actual población que ben podería descender de aqueles antergos pobladores como se deduce nos seus topónimos, algunos con terminacions que indican que alí existiron tamen especies salvaxes da familia canina.

En marcha.-

Pois así, sin encomendarnos a ninguén e casi sin avisar a donde íbamos fomos atallando para chegar o punto final do track con intención de facelo en sentido inverso a marcha, algo que non entendín por qué pero así o tiña previsto o director e convocante da xornada e así se iba facer. Recorridos os primeiros kilómetros e sobrepasado un dos primeiros monumentos da ruta empezaron as discrepancias entre os camiños reais e o track virtual. Pero nos fieles o que mandaban os navegadores de Pablo e David non dudamos en meternos por  donde soio había o vello curso de  un rego de auga armado con silbas e toxos intentando deternos; nada, pa diante entre berros e lamentos deixando en acasions algunha folla de silbeira con rengleiros de sangue.
    Outras veces inmersos en velocidade de descenso, un dos guías mandaba "a dereita, a dereita" ante o asombro dos outros implicados pois  xusto coincidían as ordes con os toxos mais longos e de millor calidade de aquel entorno; en ese momento como bomba de racimo cada un collía unha dirección: a de volta pa atrás, a da avanzadeira e, finalmente a dos toxos: e volta os berros.

Foto: Pablo.
 En outras ocasions, ainda vendo que o recorrido era facilmente viable dando un pequeno rodeo non dudábamos en lanzarnos por a gran pedra de granito abaixo saltando os naturais escalons e facendo proa con a roda dianteira entre  toxo raseiro de pincho pequeno e calidade suprema: e veña mais berros o fondo a coro con os berros de diante.
   O momento cume foi cando chegados a un punto onde a liña  virtual  obligaba seguir o frente para cruzar mais de 200 m. soio válido para Jonh Deer de 350cv de doble tracción e provisto con duas desbrozadoras de martelo ou ben para motoachaadora de tres eixes con pala horizontal: algo así como unha misión imposible para tres bicicletas provistas de doble suspensión e triple sensatez. En este momento xa dudamos hasto do virtual e nos lembramos do seu creador, eso si: con cariño. Lanzamos outra bomba de racimo resultando a millor e consensuada opción avanzar hacia un entorno rodeado de alambrada e sirga tridimensional con alambres de cuchilla similar a valla de Melilla. ¿Donde taríamos? Alí intuíase que o sitio non era para facer moitos amigos nin pa poñer os queixos a secar. Sin  saber cómo nos atopábamos por a parte de dentro de aquel recinto. Si, lees ben: por a parte de dentro. Había edificacions fortificadas, e o que alí habería non infundía tranquilidade. A nosa dúbida era si habería cámaras pois xente de vixiancia taba claro que non. O final saimos de aquel cerrado e retomamos o track que será o retorno a Lugo. Esta parte foi millor trazada e conclue en unha veloz e bonita chegada a capital.

Final feliz.- 

Selfie: Pablo
O final da mañá a outra búsqueda, non menos importante, centrouse en atopar un lugar con terraza e bos pinchos, algo que en Lugo e como atopar "una paja en un pajar". Conseguido esto poderíamos dar por ben concluida a divertida mañá de prospección da XIX Marcha de San Froilán.
Entre tapas, risas e arañazos David mencionou que o Sr.Presidente do clube iba mandar o track retocado:
 Buff!! que alivio de habelo mandado onte, houbéranos apedrado esta estupenda mañá, unha mañá ¡que conta!.


Frase do día.-

Dentro do misterioso recinto "infranqueable".

David: Moito me extraña que non haxa aquí cámaras de vixiancia.
Pablo: Témolo fácil de saber, poñémonos a rezar na postura de inclinación cara a Meca e seguro que pronto oimos hasta un helicóptero.

Boa tarde.

domingo, 29 de enero de 2012

Movimiento.-



La vida es como andar en bicicleta. Para mantener el equilibrio hay que estar en movimiento. 


Albert Einstein.



Seguimos, lentamente; pero seguimos en movimiento.


Bo día.


Maismar.
43736

domingo, 23 de octubre de 2011

A libertade e ó cabicorno, a vida.-

    Traigo hoxe outro texto de meu amigo Furón, publícoo porque me parece moi bonita e me da pena  deixalo en unha carpetiña gardado sin compartir.

----oOo----

O cabicorno.-

"Aquela veiga, non era moito do seu agrado. Ainda que esta tiña unha herba xugosa e fresca, por mor que o prado pasaba dende primeira hora da tarde  ensobrecido.


Non lle gustaba, porque era costento e camiñaba por él con dificultade. Facíaselle unha tortura, mudar de un lado pa o outro. Polo fondo, había unhas maceiras que daban unhas mazás pequenas pero sabrosas. Os seus donos, non as apañaban, ela podía comelas sen temor. O malo era ter que baixar o fondo do prado con aquel demo de cabicorno...


¿Por qué a ela? As súas compañeiras estaban todas ceibas. Pero ela tiña aquel demo que a torturaba sen piedade. Ansiaba, ter a liberdade de poder cambiar o paso, poder moverse, deitarse e levantarse sen ter que acompasar incesantemente os seus membros. Aquilo supoñía un suplicio...


Ansiaba desfacerse d'aquel demo... ¿por qué lle puxeran a ela ese torturador  cabicorno?


O outro día, o pé da cancela da veiga, puido observar unha cousa curiosa: a seguinte estaca despois da cancela, tiña unha lata a modo de reforzo. A mesma, estaba enferruxada e medio solta de unha veira. Cando fixo o xesto pa erguerse, a corda quedou enganchada na lata. Volveu tirar, ca cabeza e notou como se esfiañaba.


Coma se dun resorte, descoñecido pa ela, lle dera o impulso comezou un rítmico e acompasado movemento de cabeza e pata, alo despois de uns minutos de frenético exercicio...¡O cabicorno partiu!


Moi lentamente comezou a erguer a cabeza disfrutando do momento, podía o movela sen ter que acompañala c'a pata. Deu unhos pasos vacilantes e, por fin, xa era libre. Votou toda a maña recoñecendo de novo o prado. Desde esa nova perspectiva que lle daba poder andar sen sufrir. Para arriba, para abaixo, para un lado para o outro, pas mazas, pas follas do millo do leiro da riba. Andúvoo todo, as veces cun pequeno trote que ha facía disfrutar enormemente.


Nos seus paseos foise decatando dunha cousa: había unhos alambres de picos que rodeaban toda a veiga.


Ollando pa eles pensou:


“A vida está chea de cabicornos...”


(Publicado aquí con o consentimento do autor.)


----oOo----




Acabicornar: Suxeitar cunha corda a pata dianteira dunha vaca ó corno ou ó pescozo para que non escape.




Boas noites.


Maismar.
39906

miércoles, 12 de octubre de 2011

Sociedad condenada.-

"Cuando advierta que para producir necesita obtener autorización de quienes no producen nada; cuando compruebe que el dinero fluye hacia quienes trafican no bienes, sino favores; cuando perciba que muchos se hacen ricos por el soborno y por influencias más que por el trabajo, y que las leyes no lo protegen contra ellos sino, por el contrario, son ellos los que están protegidos contra usted; cuando repare que la corrupción es recompensada y la honradez se convierte en un autosacrificio, entonces podrá afirmar, sin temor a equivocarse, que su sociedad está condenada."  La Revelión del Atlas (1956) - Ayn Rand seudónimo de Alissa Zinovievna Rosenbaum  (1905 - 1982)


-----oOo-----




Por lo visto todos los indicios apuntan a que ya estamos en ella: una sociedad condenada. Es abrumador, triste y desmoralizador. 
_
   Ahora que esto está asumido algunas dudas son:


- ¿cuanto tiempo permaneceremos en ella?
- ¿cuales serán las soluciones para salir?  


El cambio social es necesario, las cúpulas corruptas y atrofiadas tienen que ser sustituidas por nuevas gentes con la honradez como valor inamovible e inexcusable. Personas inteligentes y cultas de conciencia limpia que conocen y saben que su valía es muchísimo mayor que el importe de cualquier soborno.


         Existen estas personas Los nuevos mecanismos sociales están en marcha. No será fácil pero queda esperanza. 




Boas noites.


Maismar.
39525


PD: Miguel: gracias por tus correos indignados, seguimos atentos.

jueves, 29 de septiembre de 2011

Cansado de luchar… fundidos.-

              Hasta ahora siempre he publicado letras propias pero estas son de mi buen amigo Furón. Un relato para un compañero que tenemos en común; un marino de tierra adentro que navega mares entre fiordos. Ahora este marino está pasando por unha tormenta de olas bucólicas que nunca concibió tener tan cerca y que debe elegir entre disfrutarlas o sortearlas para no hundirse. La tormenta está ocurriendo  ahora.

Ahí va el mensaje que, en vez de enviar,  preferimos publicar; sabemos que él es asiduo a este sitio.

El barco es su libertad y él su capitán: ¿se lograrán salvar?



----oOo---

"Cansado de luchar…


El mar bate como un martillo de herrero en el yunque: cansino y constante ...

Devanas tu cerebro, buscando la manera de recuperar el control do tu barco…ese que nunca te abandonó, el mismo que sin rechistar, se atrevió a navegar por encima de los más grandes bajíos, el mismo que forma parte de los más gratos de tus recuerdos, el mismo que sirvió como vínculo entre el mar y tus amores…ahora él, es el que te necesita a ti.
 

Sabes que lo tienes que abandonar, no queda mas remedio, esta tormenta no es como otras.

¡Esta es definitiva! Lo sabéis los dos…

No puedes más, por tu cabeza pasan, como si de una moviola se tratase, los grandes momentos de felicidad que tuvieron como fondo, la calidez de su cubierta… Aferrado a su palo, te relajas y te fundes con tu barco en un solo ser. Derrotados, cansados y asimilando la nueva situación que se os plantea…aflojas la escota de la mayor…

 ¡Que felicidad!, 
 navegas al pairo, no sabes cuanto durará,  pero en estos momentos, sientes una placidez y un sosiego desconocidos para ti…

Supongo que será algo así lo que sientes con ella ...

 Larga todo y disfruta del momento, que dure lo que tenga que durar ¡que más da!

Nunca olvidaré las palabras de un gran amigo:



- a vida son segundos malos e bos; trátase de sumar segundos, e cantos mais sumes dos felices mellor.


Furón.
----oOo---


Muy bueno compañero me dejas impresionado;  sí señor,  bien traído todo el párrafo. Se lo publicaremos con tu permiso para  que él lo lea y lo relea para que busque ese mensaje. Que siga navegando el baerco y  su capitán que sume segundos para después contarlos cuando pase el ruido de los fuegos de palenque.

El compañero te agradecerá esas palabras pero es a él al que le  tocará tomar su decisión; el consejo es bueno.


Unha aperta escritor!!!


Maismar.
39035

PD: Este publicación nace de la necesidad de que obras que se podrían quedar guardadas en una carpeta virtual vean la luz y las podamos disfrutar todos. Lo que aquí queda es la esencia de unos mensajes intercambiados en momentos de menor o mayor lucided.

martes, 29 de marzo de 2011

27M.-Paseo por el Bierzo.

(c)Foto Jimy Hendrix

Gracias a las gentes del Bierzo por la estupenda acogida.


Destacar y agradecer la labor de Tito por aguantarnos durante toda la mañana y prepararnos un improvisado paseo por las bonitas sendas de los Madroños. A mis gentes: clubs CC.Correcamiños y CC.Burela una única e inigualable compañía para realizarlo. 

Buen acontecimiento reencontrarnos con los Lopentas, conocer personalmente a los Badaneros, compartir mesa con aquellas fabulosas gentes y lamentar la irreparable ausencia del anfitrión.


Por lo demás, la climatología y temperaturas perfectas para pasar una auténtica mañana haciendo lo que más nos gusta, nuestra pasión por encima de todas las otras, practicando BTT con gente apasionada por todo esto.


¿Como olvidarme? de la buena, atractiva y generosa atención en la "sesión vermout" y los cafes en el bar, ¡impecable todo!. 




Mis Dos Admiradas del día.-


(c)Foto RX8


(c)Foto RX8



Quedé flipando cuando las vi llegar; y tambien a todas las que han salido hacer la ruta de senderismo. 














Todas ellas han demostrado que todavía quedan mujeres para la guerra.


Corren nuevos tiempos, y no son tiempos de grandes velocidades, son tiempos de resistencia.




Frases del día.-
==========


Lagarto Berto: Nada vale lo que cuesta.

Butelobike: eu poñeríalle un manguito de retorno para que non vertera todo o gasoil.



Fotos Jymi Hendrix: AQUI



Fotos RX8: AQUI




Bonito Video-montaje RX8.

Untitled from rx8voladorrr on Vimeo.



Esperando volver pronto para recorrer aquellos mágicos parajes que siempre nos reservan esas maravillosas tierras y gentes Bercianas.



Boa tarde.

Maismar.







PD: Lástima no haber ido también a Pena de Rodas. 
32197

martes, 23 de noviembre de 2010

A cabeza non para.-

Despois de guillotinada a testa de Maria Antonieta saiu rodando por o patíbulo.

O Verdugo berrando: ¡¡A CABEZA NON  PARA !!

Boas noites.
26951

Maismar.

viernes, 19 de noviembre de 2010

miércoles, 10 de noviembre de 2010

Reflexión del día.-


 Nunca discutas con un imbécil,
 te hará descender a su nivel y allí te
 ganará por experiencia.


O Señor da Cube.
25990

Camiño Inverno. Día 1.

  Sinopsis:  Camiño de Inverno.-  Ponferrada - Compostela. En catro días transcúrre porque 5 provincias e 2 comunidades en un trazado sufici...