martes, 20 de julio de 2010

20:00 Mercasofá.-




Correcamiños...: 7
Sin Clara..........: 3

7 Iniciantes 7: Santiso, Orbeatis, Zalozzr600, Agpardo, Tito y Carraboi. ¡¡Menudos showmans!!


Ruta: Agpardo eligió una de Cesar-gati hacia Ombreiro Infinito; una perfecta ruta de iniciación, que en este caso nos vino a todos al pelo pues unos estaban iniciando la salida de vacaciones, otros iniciando la entrada en ellas y otros inciando la situación rodriguez. Así sin mucho derroche técnico ni esfuerzo físico fuimos recorriendo sobre una treintena de kilómetros bañado cada uno de ellos con las ocurrecias de uno u otro showman.

Arrincadeira: al final fueron necesarias las luces para volver a la ciudad y tres viendo la amenaza de tormenta al llegar a casa prefirieron ponerse a resguardo y evitar males mayores prescindiendo de la compañía de Clara; los otros cuatro optaron por acercarse a ella y dejarse besar por sus burbujeantes y refrescantes labios mientras discurrían por la mesa diferentes propuestas para el próximo fin de semana; alguna de ellas que podría tener connotaciones épicas; pero esta ya sería otra historia.


Al final una agradable jornada de MTB en la mejor compañía de estos que, como no podía ser menos, nos estamos iniciando.



Frase del día.-
=========

Hubo muchas, pero traigo esta que fuimos tarareando todo el grupo, claro sin la música no será lo mismo, pero para los que estuvimos allí nos arrancará más que una sonrisa, o tal vez, carcajada. Corria a cargo de Orbeatis en compañía del coro que él mismo dirigía desde el fondo ...

Orbeatis: Camarerooo Alcampo es muy caro.
Coro:¿Alcampo es muy caro?
Orbeatis: Vamos a li..., vamos a li...

Día en imágenes.-


Esto es vida, esto es: montainbike.


Boas noites.
21187

Desestimado el tubeless.- Vuelvo a la cámara de toda la vida.

     Hace quince días instalé en la tienda de bicis el tubeless con más esperanza que fé  y en este mismo sábado me dió mi primer susto importante que gracias a Dios se quedó en eso, un susto; y aunque ahora tendría que estar escribiendo la crónica de la que para mí fué de los tres mejores días de MTB de mi vida me siento más a gusto y quedo más tranquilo avisando de las consecuencias que puede traer el invento del que "algunos" hablan maravillas.
     El incidente  fué en medio de una bajada muy rápida que luego entró en un tramo de piedras en donde ya no se podía frenar, sujeté fuerte el manillar intentando levantar la rueda delantera para no golpear contra las piedras; claro la rueda de detrás impactó con una que le hizo un agujero que la desinfló al agujerear la cubierta; al no tener una segunda pared el aire salió y en ese momento la pericia y, mas bien, el azar fueron deteniendo la marcha; pero cada vez que me acuerdo aún me pone los pelos de punta.


     Esto ya lo había visto en un compañero que al rajar ambas cubiertas en una piedra salió despedido y la bici cayó al vacío.  Sabía que me podía pasar, era lógico por que es una fina pared, no hay segunda pared para aguantar el aire en caso de corte; pero había que dar esa oportunidad a la esperanza, la tuvo pero ya no la superó;  sin mayores consecuencias que la pérdida de una hora y media intentando reparar el agujero con mechas, parches y rollos para al final tener que poner la cámara de toda la vida. Fué también aquí cuando noté que estaba con el síndrome tubeless, esto es:  de mis conocido que lo llevan (o llevaban) son muy reacios a poner la cámara para reparar rápidamente y definitivamente con la consiguiente pérdida de tiempo para él y, sobre todo, del grupo.

No sólo fué por este motivo que lo desestimo, tengo más: otro es que tuve que inchar antes de cada salida, en medio de alguna, etc; pero sobre todo, nunca confié en esa débil y única pared que sujeta el aire. Era visto.

      Ya en casa tranquilamente limpié las llantas, las cámaras y continúo con la cámara olvidándome del asunto. Al terminar tuve la misma sensación de tranquilidad y seguridad en mí que cuando dejé de fumar; cuando dije: se acabó. Deseo suerte a los que continúan con él, les puede hacer falta, yo ya me despido.


Bo día.


PD: Gracias también a todos los que nunca visteis bien el sistema, que de los que me rodeais sois la mayoría.
(Edité este párrafo) De hecho ninguno de los que hacemos habitualmente rutas largas (+5 horas) tenemos tubeless. Casualmente, en estos momentos, el que lo tenía vendió la bici con el invento incluido.

Cortomastés: sé que me lo aconsejaste de corazón pues a tí te iba bien, pero compañero, esta es otra zona o, tal vez, tenemos trazadas diferentes.

 21041

domingo, 18 de julio de 2010

Hemerojoyas.-


Enhorabuena  a todos aquellos que apuestan por lo clásico y lo auténtico. Que sea este un pequeño  reconocimiento a la autenticidad de criterio y convicción firme en las ideas propias.

Pero ... ¡ Si Don d'ai lama levantara la cabeza !   

,-)

Boas noites.
20922

jueves, 15 de julio de 2010

Terra Cha Expirience.


4 Achaiantes 4: Nacho, Giorgio e Cesar.


Ante todo agradecer a Nacho a estupenda tarde de mtb e camaradería que nos preparou; creou un ambiente que nos tenta a repetir esta Terra Cha Expirience. Tamén a Cesar por facer de chofer oficial do grupo, e millor ainda por compartir esa simpatía e bondade que o define. A Giorgio por facer de enlace en todo momento durante a ruta; un bo compañeiro de rutas que amenaza con veloces progresos sobre a bicicleta, na ruta foi de menos a mais.

A ruta: un ir e vir por un enxebre entorno de vella vías entre carballos combinando zonas sinxelas por outras con maiores dificultades pasando por zonas lobo e outras de casi caidas o vacío donde a francesita gozou a tope; en esas ocasions algo mais jodido iba o Panoramix, que hasta me pareceu oilo berrar. Confused O final volta por o paseo fluvial e subida por a senda de Nacho que cae o pe da sua casa.

A arricadeira: Momento sublime foi o que compartimos con a Rubia, Clara e as outras na praia fluvial donde nos puñemos o día da actualidade do mtb chairego e as boas pretensions para o próximo Monseivane que fan deducir o bo estado de saude de esta modalidade por esa boísima zona para practicalo.
Non quero esquencer os bos comentarios feitos esta tarde sobre as zonas próximas a Vilalba e vimos na sempre lembrada marcha que nos preparara Jonás por o entorno de Xermade en colaboración con estas boas xentes.

En resumo: unha tarde de luxo. Gracias Nacho, como ben di Cesar amenazamos con voltar, a ver si para aquela xa tamos tod@s e mais que se queiran apuntar, o nivel físico da igual; aquí o que se esixe, e moito, sou outros niveles, e de eso por a zona hay de abondo. O final chegamos as 23.00 a Lugo, cansados, alegres e cheos de motivación por facer mais momentos así. Mais Terra Cha Experience.



Frase do día.-
===========
 ¡  Ciclemos como galegos !

N: Este non o coñezo, ¿terá saida?
M: Veña vamos, ¡malo será!.




Boas noites.
20901

sábado, 10 de julio de 2010

Orixe da palabra ESPAÑA.-


Non se sabe ben o orixe de esta palabra. Puidera ser que viñera da lingua  púnica Isephanim falada polos fenicios de Cartago.  Significaba 'illa ou costa dos coellos', este animal abundaba en Andalucía, onde eles fundaron Cádiz, a cidade máis antiga de Occidente, I A.d.C.  En moedas romanas da época de Adriano, España está representada como unha dona sentada cun coello aos seus pés. O poeta romano Cátulo chamou Cuniculosa Celtiberia á Península Ibérica, algo así como 'Celtiberia, a Conejera'.
 
En grego Spanía rexístrase por primeira vez no século I a. de C., usada polo geógrafo Artemidoro de Éfeso como variante do grego Hispanía, que pasou ao latín como Hispania. Pola mesma época, ese nome foi utilizado por Xullo César, quen distinguía a Hispania Ulterior, máis aló do Ebro, e a Hispania Citerior, ao sur do río Ebro. Tras a unión política de Castela e Aragón por os choios de Isabel e Fernando, os Reis Católicos, Hispania empezouse a afianzar como nome do nacente país.

Hai quen asegura que a orixe da palabra é celta, baseado en que a rexión de chaira da Península Ibérica ten forma parecida á palma da man, span en lingua celta. Span relaciónase co alemán Spann 'empeine do pé' e Spanne 'palmo' e co inglés span 'palmo'.

Entre outros étimos de  credibilidade menor, cabe destacar o fenicio span, co significado de 'oculto, escondido' porque se pensa que span derívase do hebreo xaphano 'ocultar', e España era un país afastado e escondido, próximo aos confíns do mundo. ¿Quen sabe?, algo misterioso.

Bo día.

jueves, 8 de julio de 2010

Burela sale del agua ciclando desde el corazón del Cantábrico.


6 afortunados 6: Jimy Hendrix, Sirius, Wissop, Javi_1 e un do Carballiño.

Este domingo seis afortunados convocados por la presidencia hicimos la primera incursión "especulativa" de esta ruta que promete ser una referencia para aquellos amantes del mtb de dureza y estética ecuánimes.

La ruta parte desde el mismo litoral de un Cantábrico vivo y cambiante, desde el lugar donde el mar pierde su nombre y empieza a ser tierra firme; el ciclar es sobre roca limpia y firme, sobre sendero single track, y sobre una parte del paseo marítimo para avandonar el mar y adentrarse por sendero seco y seguro río arriba.

            La zona río es limpia, bastante ágil y se recomienda estar atento a la senda; si te pones a mirar el entorno quedarás hechizado, las consecuencias serán evidentes, decirte que ese río lleva bastante agua. Es una zona que se presta a que cada uno vaya buscando su lugar y entrando en su grupeto. Hay parajes increíbles, de quedarse sentado. Luego comienza la búsqueda da Medela manteniendo un rumbo Oeste. El terreno se convierte en camino de monte con paso escaso en algunos lugares, combinado con cortos tramos de pista que permitirán agilizar la marcha a algunos o servir de "descanso" a otros. Continuamos rumbo hasta que oimos una voz desde el fondo del grupo que dice...

-Creo que ya no es por aquí; Javi: ¿estos eucaliptos cortados te suenan?.-

Resulta que nadie había podido cargar la ruta en GPS y, como es sabido, la memoria tiene un límite en ese entramado de bosque y montes con un número de cruces casi infinitos.

Y hasta aquí fué nuestra primera incursión en el I Desafío de Burela, llevábamos más de tres horas de recorrido con más de 1.000 de ascensión y un índice 115 de IBP pero la ruta del día 7 Agosto no había hecho más que empezar. El resto de la ruta ya iremos o iran comentando en futuras inspencciones; del resto del día mejor no lo cuento, aquello fué otra historia que quedará como un secreto entre seis  ... del reportaje fotográfico podeis sacar la vuestra propia.

20 Fotos de un día especulativo.-



Bo día.
20630

miércoles, 7 de julio de 2010

Suicidio.-

"Había decidido terminar todo esa noche. Esta vez no fallaría: la nota, la cuchilla, la bañera casi llena; tocó el agua pero estaba demasiado caliente, muy caliente. Mientras esperaba decidió tomar la última copa de champagne. Bajó al bar.

      Dios entendió con este gesto que le daba una oportunidad y le envió a un angel. Al llegar, allí estaba, sentado entorno a aquella mesa, disfrazado de pirata.


 
Se sintió atraída por aquellos expresivos ojos oscuros y una sugerente sonrisa. Inocentemente se sentó a su lado y pidieron champagne.

Una hora más tarde ya estaban en la bañera compartiendo el agua tibia."


-Orador, orador ¿y el angel?.- Interrumpió aquel oyente.


-"¿El angel?, jajajaja; ¡pregúntale al pirata!"


Boas noites.
20570

martes, 6 de julio de 2010

Vía XiX a Gracián.-

_____________
En la Chanca: 3
En la XIX.....: 2
_____________


3 Gracianenses  Vilachanos 3: Tumbamuros y Albarro.

La Ruta: VIA XIX QUEIZAN GRACIAN VILACHA


By: Albarro.

Entra en la Vía XiX por nuevas sendas y discurre por ella hasta conseguir entrada en Queizán y subir su pico; a partir de ahí sigue hacia Gracián y Vilachá.
Discurre en un 80% a la sombra de carballos y por ancestrales  caminos agricolas secos y en perfecto estado.


Nivel técnico: bajo
Nivel físcico: medio.
Ciclable: 100%

Sobre la marcha:

Mantuvimos un ritmo alegre durante todo el recorrido, incluso en los momentos de conversación; la ruta se presta a ello, salvo en la subida de Queizán que cada uno optó por llevar el suyo. Paramos en algún domicilio y fuentes a llenar del líquido elemento, la tarde de sol y calor obligaba a beber, a pesar de ir casi todo el rato a la sombra. En el tramo de la Vía XIX tubimos una aparición de dos damas que aumentaron el buen clima del momento. Al final foto de familia bajo el punto de partida en el Puente de la Chanca con la sonrisas que hoy venían brillantes de calor y las dos alegrías de aquella visión, ¿sería real?.


Frase del día.-

===========
Tumbamuros: Eu tamén puxen o calendario na cociña con as fechas pa ter bonobicis, coma o outro, pero queimáronmo.


Sobre 20 fotos  hoy.


Boas noites.



Enlace Ruta.-
Hemos intentado la figura de un CARACOL; ¿no salió tan mal no?.

20503

miércoles, 30 de junio de 2010

La Ópera nació por el pueblo y para el pueblo.-

No tiene desperdicio....!!!! Disfrútalo!!!!. Está montado con una calidad y sensibilidad exquisitas.

"La ópera nació por el pueblo y para el pueblo, es un arte culto pero para el pueblo y además compuesto poro gente del pueblo. Vamos a comprobar como a la gente le encata."
Eduardo Solano
Gerente Asociación G.Amigos de la Ópera de N.(AGAO)

Está grabado el día 10 de mayo en el Café Iruña de la plaza del Castillo.


Boas noites.
20144

martes, 29 de junio de 2010

Via XIX - Queizán- Camiño Santiago - Lugo.

Salida Chanqueira a las 4.40 "la tranquila".

3 Queizaneses 3: Gonore, Tasicefran.

La ruta



Discurre en un 90% a la sombra de carballos y no se corre más de 1Klm. seguido bajo el sol, ideal para tiempos estivales. El recorrido ha sido creado por Butelobike y es parte de la SF X y parte de su propia cosecha; muy bonito con paso por lugares y poblaciones con encanto. Llegada a Lugo a las 21.00.


La ruta en wikiloc.


Frase del día.-
=============
El silencio y un piiii de Gonore.


Bo día.


PD:
A las ALUSIONES sobre la ruta a Queizán es muy muy bonita, muy apta para todos los públicos con dificultades técnica baja y física media (+50Klm) con el aliciente que todos son viejos caminos bajo sombras de carballos, a veces túneles vegetales. Agua y barro ni mencionable; lo único el cruce de un río pero se badea sin problemas o sino lo pasas por la orilla, hay piedras de caminante.

lunes, 28 de junio de 2010

Mountemplaria III.- Un día que avanzamos hasta el Medievo.-

(Tubeless)
Agradecimientos.-

Al Excelentísimo Ayuntamiento de Ponferrada representado por su máximo dirigente, para mí un viejo conocido y, sobre todo una gran persona; imagen de buen madatario y representante cercano, D.Carlos Riesco. Que nos adelantó que Ponferrada será candidata al campeonato del Mundo de Ciclismo en carretera 2.013. A las diferente concejalías de Turismo, Cultura y Deporte por la concesiones y colaboraciónes. Al club Rutas del Bierzo por tener un día este sueño realizable y por todos los trabajos los que se ven y los que no se ven. A todos los que participaron por hacer ese sueño realidad. A mis conocidos y más “allegados”, todos ellos mis ídolos, por hacer de este día un día que cuenta .




Participación.-

Mas de doscientos inscritos; pero ¡que gente!, antiguos compañeros de rutas y batallas y otros que conocimos en este día. Toda gente selecta de este mundo del ciclismo de montaña, ¡que participación!, lo de menos el número, lo importante la buenísima calidad de partipantes, de lo conocido puedo confirmar buenísima gente. En la mayoría de las rutas las personas son las que eligen participar en la ruta; la Mountemplaria es ella quien elige a los participantes.


La ruta.-

Es la represenación clarísima de lo que significa ALL MOUNTAIN en su vertiente más radical y con el ingrediente de largo recorrido muy técnico. No soy un amante de los datos técnicos, aunque en esta hay que evidenciar el altísimo IBP: 238,
y destacar que ninguna otra ruta organizada, que yo conozca, no consigue este escalofriante coeficiente con sus 74 Klms de recorrido; lo que pone de manifiesto su dureza. Nos deleita con lo que realmente nos gusta, larguísimos singles tracks, tanto en subida como en bajada; zonas trialeras, enmarañados descensos entre arbustos y vegetación; y sobre todo inmensos y bellos paisajes al final de largos ascensos.
No voy a seguir escribiendo sobre una ruta que tengo memorizada por sus dos ediciones anteriores y que me tiene hechizado de principio a fin. Sólo quiero destacar la buenísima labor de mantenerlo vivo y practicable como lo vimos, suelo en magníficas condiciones;
La Putaparió monumento nacional. El marcaje de ruta impecable, el justo tanto en cantidad como en tamaño de indicaciones, impecable.(Foto putaparió By Nacho CCVillalba)




Sensaciones en ruta.-

La he disfrutado como nunca, en cada edición esta percepción mejora. El conocido recorrido convierte cada tramo en improvisada sensación, al finalizar las subidas infernales bajo ese sol que siempre acompaña la satisfación es mayor; después de cada descenso y zona complicada la adrenaliza es mayor. La primera parte la pasé acompañado de Butelobike y Sirius; luego hasta el final seguí con el compañero incombustible JR-Pillarno. Grandes protagonistas de estas sensaciones eran los magníficos avituallamientos y magnífica y elegantemente atendidos; era como llegar a casa y tu madre ofreciendote comida, bebida y una sonrisa plena. Bellísmas.


Felicitaciones.-

A todos por realizarla, es una prueba muy dura; a Susana por ser la primera mujer en terminarla y a Ráfagas por ser el primero en llegar, un crack!.


Post Mountemplaria.-


           No quiero alargarme, pero como comentaba con mi amigo, este año la ruta quedó en otro plano; al final de la tarde la recepción en el Castillo y la cena medieval que pudimos deleitar con una auténtico evento medieval hecho para los participantes y acompañantes haciendo con ello el colofón a un día impresionante. Nos han conseguido sorprender e impresionar a todos. Tanto que algunos no salíamos de nuestros asombro. Allí no faltaba de nada: atención exquisita, ninguna jarra ni jarro estaban vacíos, a pesar del empeño de alguno en conseguirlo; aire libre, ambiente selecto de caballero y damas medievales, musica en directo que formaban el alma de la cena. La comida tremendamente acorde servida en tazas de barro y como plato una gran bolla de pan. Potajes, carnes, y el postre fué la bomba.
Contínuas respresentacines a cargo de bufones, malabaristas acompañados de “verdugos”, personajes deformes, bailes durante la cena, contínua animación de cuentos, algunos al revés, y de nuevo la esencia de la Mountemplaria, los participantes como protagonistas únicos del evento, por que no debemos olvidar que todo esto ha sido hecho para ellos(nosotros) y sus acompañantes. Un evento único de incalculable valorcultural, y sobre todo emocional. Nos lo hemos pasado de maravilla, de pm; algunos todavía no volvimos de aquel hambiente del medievo de final de batalla victoriosa. Será difícil de superar.


After hours.-

Por si la cena y todo su espectáculo hubiera sido poco la organicación tuvo a bien regalarnos invitaciones para un conocido local de la Ciudad. Al final emprendimos la noche cargada de risas y ocurrenciasen bañadas en buenísmo humor fruto de un día espectacular. Al final de la noche, o principio de la mañana, no quedó claro emprendimos la búsqueda de Tacirupeca, buscamos y buscamos y no apareció con lo que nos fuimos recogiendo cada uno a sus aposentos. Ahora entiendo por qué no aparació la buena de Tacirupeca; el motivo no fué otro que nos dejamos acompañar por un importante artífice de todo este cuento que ya es un clásico: el Lobo.



En difiniva creo que días con rutas como esta hace que cada vez nos juntemos los que amamos este fabuloso deporte, participantes y acompañantes, y eventos así evidencian que el ciclismo de montaña más que un deporte es ya un estilo de vida.


El video de Pedro.-
Buenísimo!!!

III Mountemplaria (26-6-10) from Pedro on Vimeo.

By Pedro; Publicado con permiso del autor.

Un video "on board" de Wisopp por la senda de los monjes hacia Montes; tiene dos frases memorables.

By Wissop: publicado sin permiso del autor, donde hay confianza ...

Las fotos de Pantany-; creo que recogen a la perfección los mejores momentos  de este gran día. Pincha aquí. Las imagenes expuestas en esta entrada son de su propiedad.

Boas noites.



PD: Sólo un toque de atención a esos que se "les caen" los envases y envoltorios; ¡¡parece mentira!!
19985

jueves, 24 de junio de 2010

Diploma a la Convivencia a T.-


            Ayer a T le concedieron en su clase el Diploma a la  Convivencia por saber convivir impecablemente entre todos sus compañeros. ¡¡ME ENCANTA!!. Creo que es el mejor reconocimiento que puede tener, no solo un alumno, sino cualquier persona en esta sociedad crispada y llena de prejuicios. Es  el mensaje de confianza que hace que cualquier padre o madre puede tener de esa persona a la que has querido dedicar tu vida y lo mejor de tu  tiempo y, sabes, que eso es lo que debes de seguir haciendo. No sabía que existía esa condecoración, si condecoración, por que me parece muy importante; mucho más que la mejor de las calificaciones en cualquier asignatura que es lo que solemos exigir por vivir en este mundo de compety.  Realmente la calificación que a cualquier padre y madre le gusta saber de su hijo es esta:  es saber que detrás del notable de mates o del bien de Lingua e sobresaliente de Plástica o del  Notable general, hay algo más grande que se está formando: una persona, y en este caso una gran persona. Creo que es algo que en cualquier curriculun se debiera pedir; calificación en Convivencia, y vas tú y enseñarás:  Matricula de honor con diplomatura.

         La convivencia, que fácil y que difícil de mantener  en todo momento, sobre todo en este mundo que  hacemos estresante y  precipitado con absurdas prisas y  apuros; en donde es imposible estar conforme con todo el mundo. Saber ser abogada  hasta en las causas perdidas, sabiendo comprender y calmar al culpable y, algunas veces, haciéndole reconocer. Eso es ejemplar.

        También es cierto que si hay alguien en este mundo con derecho a ese premio es T, sin duda alguna.  Lo bien que sabe “capear” los temporales y las reprimendas que en momentos oportunos, pocos,  son necesarias  para corregir actitudes o hechos reprochables; mientras muchos se alterarían y protestarían echando más leña al fuego, ella sabe escuchar, digerir y aguardar ese tiempo necesario para que eso se asimile, todos nos tranquilicemos y vuelva la calma a bordo; luego continúa un  trato afable y  el carácter amigable y hostil que antes de la reprimenda, un carácter que la define.  En otras ocasiones  de crisis o tensión, en donde muchas y muchos, incluyo adultos, se pondrían histéricos e históricas ella mantiene una calma propia sólo de esa abuela tranquila que siempre sabe que, al final, todo sale bien; incluso en “situaciones al filo de lo imposible”, ¡que situaciones!, jajajja, pero que bien me lo paso con ella, jaajjaaja

         Quede aquí mi reconocimiento y admiración a T, esta persona con la que comparto los buenos momentos de mi vida. Este diploma, aunque para el año no se lo concedan en el cole, para mí  lo tendrá  por siempre. Que no lo pierda, cosa que confío que nunca ocurrirá. No cambies. Ah! En caso de no haber conseguido los objetivos que pusimos al principio de curso, por esto, habrías ganado igualmente esas vacaciones prometidas.


¡¡Enhorabuena diplomada!!!


Un bico de teu pai.

PD: Ah! Onte tamén, no escenario do teatro de Meira, vinte como no teu medio natural. Moi ben, perfecto!!!  Sigue así.

19780

lunes, 21 de junio de 2010

Desafío SPB 2.010




17 Mártares Courelianos 17: Maestro, Mtr.Potasio, Marín, Furon, Gemelas, Marta, Snaucer, Ancas, Lucho747, Villa, Choren, Camilo, Prieto, E’anda_luz, Lobillo, Combat24  e o incombustible Picos.

Agradecementos: Marín, por a búsqueda, levar todo o peso da organización, exploración e coordinación; e incluso por ter sempre algo mais gardado. Furón e Maestro por  as labores exploración e traballos de confección do evento. Camilo: por a magnífica asistencia con o furgón, sempre atento. A Casa da Bouza, por o magnífico trato e hospedaxe. A Marta: por o que dixo o Maestro. E a todos por facer posible que esto comenzara e concluira así creando un día memorable que conta.!!

Preámbulos: O sábado comenzaba xa divertido, colocando a bicis na furgoneta e preparando material para posibles incidentes, preveendo os provables mais fatales.  A semana foi un ir e vir de mensaxes, chamadas, disgustos, gustos, recollida da roupa para coordinar e informar de todo.

Partida e chegada: O sábado As 16.30 tába o primeiro grupo listo para partir con o grueso da caravana hacia o Courel en coches, furgón e diligencia o resto faríao mais tarde. A chegada a Paderne xa nos presentaba como son as comunicacions e os reducidos espacios que se manexan en esa zona, non sobra o sitio e para moverse hai que tomar medidas e a forza para subir é fundamental; dudábamos se os que quedaban darían con o sitio. Rápida hubicación e baixada a Seoane tomar uns refrixerios e rápida volta para a cena.

Cena e velada:  O ambiente de divertimento caracterizou todo o fin de semana pero na cena intensificóuse mais con momentos de desternillamento, incluso antes dos chupitos.

Quero aquí destacar a magnífica atención, o profesional servicio de esta casa rural A Bouza de Paderne que nos hospedou e acolleu. Un lugar recomendable con unha cociña caseira e con estilo. As estancias impecables combinando modernos diseños con nobles materiais. Todo exquisito e adornado con unhas atencións extremas que nos fixo sentir muy agusto, en familia. Gracias a Marta a sua nai e a a sua aboa que nos entretuvo no fin da tarde, ainda que non quedou claro quen entretuvo mais a quen.

  Despois da cea  pasaríamos a sala en donde se proxectou un reportaxe emotivo que  Marín creou agradecendo a Mtr.Potasio e Maestro  a sua labor en este mundo do MTB que serviu de semente para estos bonitos eventos. Incluso se presentou o que podería ser o Desafío 2.011.

Previos: Amenceu cediño, algunhos as 7:00 xa taban mirando o día por a parte de fora. Sol espléndido. Despois de un rico almorzo, e sin prisa,  preparámonos  para comenzar a ruta. As 9.30 tábamos en marcha despois da foto de grupo en  Paderne que se brindou a facer a lugareña.

A ruta: O terreo do Courel é para ir moi atento o chan. O chan de lousas que en sitios de sombra tan húmedas fan auténticos zonas de resvalamento que en eses casos e millor desmontar. Eso caracterizou os pasos por as zonas de sombra e que xa nos avisaba nada mais comenzar. ("Orgasmo  extasiado") Dende Paderne chegamos o Camping por un sendeiro vello con zonas de paso complicadas ou imposibles de ciclar que tuvemos que  librar facendo cadeas humanas transportando a bicis. A partir do camping comenzaríamos outro tipo de terreo que nos poñía en aviso do que nos presentaría o día: unha contínua adaptación os distintos paisaxes, diferentes sendas,  e infinidadade de terreos que se irían sucedendo e creando tramos perfectamente diferenciados. Así chegaríamos a Ferreirós de Abaixo ("Mulleres e champagne que mais se pode pedir") para continuar en torno o Lor; un senderiño recientemente recuperado.("Ahí vai c'a taquilla pa As SanLucas") Chegaría a hora do gran avituallamento e continuaríamos por esa senda de sombra hasta comenzar a subida o colososo do día. Unha subida larguísima por pista, as tres da tarde e con un sol de xusticia; en ese tramo pasou de todo a todos("...por agua, eu aviso ahora, alí arriba non hai nada; ¿Explícome?"). A chegada a Pía Páxaro foi un momento desexado e celebrado, era subida o cumio da ruta. Foto do grupo e rápido para baixo ainda que as vistas dende alí eran para quedarse a vivir, a brisa fría espavilounos. En un momento tábamos no Campa da Lucenza e encarábamos a Devesa da Roguiera para cruzala, un entorno de vexetación sin igual que moitos penssamos en voltar para percorrer a pé; tremendo tesouro de vexetacion e lugares do paraíso para deterse a contemplar. Despois do avituallamento da tarde empezaría o fin de festa con o tremendo, seguro e rapidísimo desceso para voltar o camping, felicitacions, alegrías e exaltación de doce horas facendo MTB de gran nivel, en todos os sentidos.
Posterior baño no río de todos os miembros, a auga tampladísima, e volta  pa a casa.

Incidentes: O lugar préstase a averías e pinchazos por o que se recomenda ir preparado, cousa que este grupo soupo e sabe facer maxistralmente. Pinchazos: Mtr. Potasio, Lobillo con cambio de roda completa, Furón, Maestro, Villa e Ancas, axuste puntual na Francesita na sua zona0 e bastantes calambres de diferentes miembros do grupo na subida o Pía Páxaro, algunhos tuveron que ser contrarestados con pasión, sufrimento e medicación para alcanzar a cota. Momentos de dolor mezclado con tristeza que soio podían aplacar o valor e o sacrificio.

Pois así se cerrou e conclui  un desafío que nos puxo a todos o límite e fíxonos ganar un punto mais en esa autoevaluación, e sobre todo un desafío que nos xuntou, si cabe, mais a todos pero que nos deixou exhaustos o fin de un límite ainda descoñecido.

Fíxose por que non sabíamos que era imposible.


Bo día.


martes, 15 de junio de 2010

Al Paramo. Un mítico K2.-Ruedas.


(c) Santiso


=========================
     Chanca..: 7
     Páramo..: 1
 
=========================


7 Edurneiros 7: Albarro, Butelobike, Bajadolo, Jose_, Epic y Mavagali.


La ruta: una cordada única hacia el Páramo.


La salida fué a ritmo de ascenso a ese "K2" mítico de la provincia lucense. El grupo iba haciendo "relevos" hasta el primer reagrupamiento en la Fervenza esquivando en el camino los árboles tirados, hubo que parar un momento por pinchazo de la pitón; le rígida americana le estaba haciendo pagar su reciente infidelidad.

 En la Fervenza el plan era sencillo, recibido el parte meteorológico de la montaña y analizada la situación se sentaron las bases para que el gran montañero hiciese cumbre en solitario.

Dos sherpas Jose y Mavagali (encantado de conocerte, muchacho) quedarían en ese campamento 1; su trabajo llevando al grupo hasta ahí había sido impecable, aunque su retono al CB sería accidentado. Los cinco restantes estaban en perfecto estado y con ganas de seguir.

 Ahi sería Albarro el que mantendría las distancias oportunas creando cordada principal llevándonos en continuo contacto visual; al finalizar su turno seguiría sobre sus pasos. El resto continuó cordada hasta la carretera de asfalto manteniendo distancias oportunas. Ahí, este sherpa que escribe, al no llevar mascarilla, viendo la climatología en la cumbre y , sobre todo, analizadas las reservas de oxígeno y no queriendo retrasar el ascenso emprende también retorno al campamento base (CB) dando señal acústica al montañero principal, al que le desea ¡suerte en la cumbre!.

Desconocía lo que pasaría arriba, momento incertidumbre, programé el Orejón:


Destino: CB
Nivel energía: Eco-mode.

Después del puente de madera del molino oigo a los otros dos sherpas y  Bajadolo me comenta que ellos retornaron desde la  casa cerca de la mítica cumbre, la última casa, no viendo ni rastro del "amigo de  Edurne". Estuvieron mirando, pero nada, no vieron a nadie y deducen que el montañero había retornado conmigo y ahí dan la vuelta. Entendí que les faltó Albarro para coordinar cordada...

En ese momento todos coincidimos que estaría en la cumbre en solitario y un escalofrío recorre el entorno. Intentamos comunicación telefónica, pero deducimos que, para aligerar, iba sin equipo de comunicaciones y,  la incertidumbre se apoderó del momento; pero pronto nos convence su larga experiencia en las alturas, su capacidad de resistencia y, sobre todo, su amistad con la mítica montañera.

Los tres, tranquilamente, hicimos el retorno al campamento base cerrando así otro día de sherpas y montañeros en sensacional concordia. Luego vemos el foro que el montañeiro da señales de vida, todos ya estabamos en los campamentos base.


Frase del día.-(Hoy es: momento del día.)
=========================
En algún momento recordamos aquel gran día en donde todos hicimos cumbre con el creador sin Butelobike, hoy él "pagó" aquella deuda con su destino y en un pequeño ejercicio de imaginación y viaje en el tiempo ahora "él también estuvo allí".

Boas noites.


-------------------oOo-------------------

En esta ruta la Francesita estrenó ruedas (Mavic C.E.7) Fenomenales sensaciones. ¡Que razón tenías Corto!, El mejor cambio. Abandonamos el mundo de la bola y entramos de pleno en las cajas de rodamientos. QDNDS.

Bn.
19349

martes, 1 de junio de 2010

Ruta do Mini.- Transmisión Francesita.

____________________________
En la Chanca.....: 3
En el Mini........: 2
____________________________


3 Chanca tester 3: Albarro y Butelo.-

Butelo se presentó en ropa de calle para ver sensaciones, que al final comentó positivas; despues de unos klms iniciales para su chequeo volvió y el resto continuamos guiados por Albarro por la Via XIX hasta la inmediaciones do Corgo, luego ruta da Bosta, Lagos de Teixeiro, Manglares de Muñiz y vuelta por a Gándara. Una ruta de más de 40 Klm y que en 3 horas se resuelve, y que bien podía quedar bautizada como "Ruta do Mini"; una entretenida y rápida vuelta que mezcla caminos viejos, sendas de ganado, corredoiras y alguna pista rápida. La ruta discurre en un alto porcentaje por caminos, que para este, eran nuevos.


Frase del día.-
===========

Estábamos por las inmediaciones de Teixeiro y vimos un Mini con los cristales empañadísimos, del interior emitían unos sonidos un tanto elevados con timbre femenino.

Albarro: ¡Doelle!
Maismar:¿Paréceche?.


Bo día.

------------------oOo--------------

En esta ruta la Francesita estrenó una transmisión completa, la primera completa.
18813

Camiño Inverno. Día 1.

  Sinopsis:  Camiño de Inverno.-  Ponferrada - Compostela. En catro días transcúrre porque 5 provincias e 2 comunidades en un trazado sufici...